Brandon Sanderson "Alcatraz kontra Bibliotekarze. #1 Piasek Raszida"

Kiedy dostałam propozycję przeczytania książki Piasek Raszida trochę się wahałam. Zastanawiałam się czy nie będzie… zbyt młodzieżowa. W końcu doszłam do wniosku, że jestem w stanie zaryzykować. Musiałam przecież sprawdzić, co to za uniwersum, w którym Bibliotekarze są niebezpieczną i kontrolującą świat organizacją!

Chłopiec, sierota z niezwykłymi zdolnościami. Mieszka u zwykłych ludzi, ale pochodzi z innego, magicznego świata, o czym dowiaduje się w urodziny (no, powiedzmy). Do tego za przyjaciół ma staruszka i wielkoluda. Na pewno pierwszy raz słyszycie tę historię… ;)

Wbrew pozorom Alcatraz Smedry niewiele ma wspólnego z Harrym Potterem. Główną cechą, która definiuje naszego bohatera jest wyjątkowy talent do psucia wszystkiego, czego się dotknie. W trzynaste urodziny chłopiec otrzymuje dziwną przesyłkę – spadek po rodzicach, który składa się z pomiętej kartki z bazgrołami i woreczka z piaskiem. Zaraz potem piasek ginie, a w progu domu Alcatraza pojawia się ekscentryczny staruszek, który twierdzi, że jest jego dziadkiem, Alcaraz jest Okulatorem, a piasek ze spadku jest potężny i niebezpieczny. Dziadek Smedry zabiera chłopca do tajnej kryjówki, gdzie razem z jego kuzynem Singiem i krystiną Bastylią przygotowują plan infiltracji Biblioteki Głównej. Oczywiście nic nie idzie po myśli bohaterów, a spotkanie z Wielkim Okulatorem jest tylko początkiem przygód, które będą się ciągnąć przez kilka kolejnych tomów.

Bardzo podobał mi się pomysł na fabułę, w której Bibliotekarze rządzą światem, a cała historia, geografia, fizyka, którą znamy są jedynie oficjalną wykładnią państwa, które ukrywa prawdę. Trzeba mieć naprawdę bujną wyobraźnię żeby wymyślić taki koncept. Antropolog z zamiłowaniem do broni palnej, samoprowadzące się samochody i srebrnowłosy rycerz-dziewczynka to tylko początek. Zresztą, najlepsze ze wszystkiego były dinozaury! Na samą myśl o nich, chce mi się śmiać. Więcej Wam nie powiem, bo okrywanie tego świata to naprawdę ogromna frajda. I mimo, że największy plot twist udało mi się odgadnąć sporo wcześniej, w ogóle nie wpłynęło to na przyjemność czytania.

Jest to, więc kolejna powieść, którą czytało mi się bardzo szybko i przyjemnie. Kiedy czytałam ją w tramwaju z miejsca potrafiła mnie tak wciągnąć, że mało brakowało żebym przegapiła swój przystanek. Któregoś razu po wyjściu z tramwaju, jeszcze na przystanku doczytywałam rozdział, bo 10 minut, które potrzebuję na dojście do domu wydawało mi się zbyt długie. Co więcej, szczerze się ubawiłam przy lekturze! Mało filmów czy książek bawi mnie tak, że śmieję się w głos. A tu, kilka razy nie udało mi się powstrzymać chichotu!  No i jest też walor edukacyjny – myślę, że mało który dzisiejszy nastolatek jest zaznajomiony z koncepcją platońskiej jaskini. Po lekturze tej książki, nie będzie to już nic nowego.

Na 100% będę mieć na oku tę serię i sięgnę po kolejne części. Kiedy pisałam ten tekst tuż po lekturze książki, drugi tom był zapowiadany na skrzydełku okładki. W tej chwili stoi już u mnie na półce i tylko czeka, aż skończę "Wiedźmina"! Mam nadzieję, że Wydawnictwo IUVI nie porzuci serii po dwóch częściach!

Brandon Sanderson Alcatraz kontra Bibliotekarza. #1 Piasek Raszida, Wydawnictwo IUVI, s.304

Ewa Nowak "Nie do pary"

Sylwester. Godzina 19. Zasiadłam na kanapie w piżamie, z kocykiem, pudełkiem rodzynek w czekoladzie i książką. Chciałam skończyć przez rozpoczęciem nowego roku to, co miałam rozgrzebane (i tak się nie udało, bo jeszcze mam Lśnienie w formie słuchowiska, ale jestem w połowie więc nie było szansy dosłuchać).  Pierwsze noworoczne postanowienie – skończyłam, siadam i piszę.

Pamiętam, że mając dwanaście, trzynaście, czternaście lat kupowałam taki miesięcznik 13. Jedną z bardziej reklamowanych w tym magazynie autorek książek dla nastolatek była właśnie Ewa Nowak. Coś mi świta, że jej książki wydawało to samo wydawnictwo, co gazetę, ale mniejsza z tym. Grunt, że książki Ewy Nowak były czasami dołączane do gazety, można było także kupić takie promocyjne pakiety z dwoma tytułami w dobrej cenie. Nie trzeba mi było wtedy wiele więcej, kupowałam i czytałam tego naprawdę sporo.

Ale skoro czytałam książki Ewy Nowak jako nastolatka, i to w wieku bliżej dolnej granicy bycia nastką, zapytacie, jak to się stało, że właśnie teraz, piszę o jej książce? Otóż, podczas spotkania blogerów literackich w Sopocie w 2015 roku trafił do mnie jeden z najnowszych tytułów tej autorki. Postawiłam na półce, w tylnym rzędzie i zapomniałam. Któregoś dnia, kiedy nie mogłam podjąć tej ważnej decyzji CO CZYTAĆ pomyślałam „wezmę coś na chybił trafił z tylnego rzędu”. I tak właśnie trafiłam na Nie do pary.

Wydaje mi się, że bohaterowie książek, które czytałam w przeszłości mieli około 14-16 lat.  Najwyraźniej tym razem autorka chciała trafić do trochę starszego czytelnika, czytamy więc o problemach siedemnasto- i osiemnastolatków, uczniów kończących liceum. EDIT: z opisu na okładce wynika, że Alek ma 16 lat, ale w treści jest mowa o zbliżającej się maturze więc wywnioskowałam, że jest trochę starszy, a historie o wybieraniu klasy w szkole średniej przyjęłam trochę jako wspomnienia. Tak czy siak wcześniej byli gimnazjaliści, teraz mamy licealistów.

Narratorem i głównym bohaterem jest Alek, syn bogatego ojca, którego nigdy nie ma w domu i niespełnionej artystki, który zrobi wszystko byle dopiec matce. Osią książki są oczywiście miłosne problemy Alka. Gdzieś z boku pojawiają się jego relacje z rodzicami i przyjacielem Gawłem. Jeżeli chodzi o fabułę to by było z grubsza tyle. Myślałam, że może wątek z Tartakiem, tajemniczym mistrzem internetowych szachów rozwiąże się jakoś ciekawie, ale i tutaj autorka się nie popisała.

Nie ma w tej książce żadnej postaci, powtarzam ŻADNEJ, którą można by polubić. Alek szamocze się między kolejnymi dziewczynami, wykorzystuje je chociaż wydaje mu się, że jest inaczej, jest naiwny i jakby to sam określił… skośny. Gaweł jest mitomanem, mówiącym non stop o dziewczynach i seksie, Karina zapatrzoną w Alka głupiutką dziewuszką, która wierzy wszystkim we wszystko, o Agacie nawet nie chce mi się wspominać.

Czytając tę książkę zastanawiałam się czy naprawdę dzisiejsi nastolatkowie tak myślą i tak się zachowują. Czy w moich czasach (wiem, zabrzmiało jakbym miała sto lat, ale czytając tę powieść trochę się tak poczułam) było tak samo i po prostu o tym nie pamiętam, czy po prostu tyle się zmieniło? Wiem, że robiłam z koleżankami głupie rzeczy, o których można byłoby napisać książkę (Dżaruś pozdrawiam! :D), ale problemy i sytuacje opisane w tej książce wydają mi się wzięte z kosmosu. Tym bardziej, że bohaterowie mają dopiero 16 lat! Naprawdę, dzisiejsi szesnastolatkowie z dobrych rodzin chodzą na imprezy, piją alkohol z rodzicami, uprawiają seks z przypadkowymi koleżankami w spiżarce i mają kilka dziewczyn jednocześnie? A zakończenie? Naprawdę dzisiejsze dziewczynki są takie głupiutkie?

Przyznaję szczerze, że w kilku miejscach się zaśmiałam. Bardziej do wspomnień niż do treści książki, ale powiedzmy, że kilka żartów się udało. Jak już się zacznie to czyta się to błyskawicznie, chociaż przemóc się długo nie mogłam. I to jedyne co mogę powiedzieć dobrego. Wyrzuciłam z siebie to wszystko i pomyślałam, że z ciekawości zerknę co inni pisali o Nie do pary. Autorzy tekstów, w większości w wieku licealnym, ale też mama na pełen etat i gość w wieku bliżej 30 niż 15. I wszyscy zachwyceni. Że idealnie oddaje problemy nastolatków, nie płytki harlequin, książka dla każdego. No nie wiem. Zastanawiam się, czy serio wszyscy byli zachwyceni czy po prostu dostali książki do recenzji od wydawnictwa i głupio było im napisać negatywną recenzję..

Bądź co bądź, nie jest to książka, którą dałabym swojemu szesnastoletniemu dziecku do przeczytania.  Albo jestem stara, zgorzkniała i nie rozumiem dzisiejszych nastolatków albo ta książka wcale nie jest taka genialna ;).

Ewa Nowak Nie do pary, Wydawnictwo Literacki Egmont, s.350.